Μολονότι τὰ ὁλόκληρα ἔργα δὲν γίνεται νὰ παρακάμπτονται, ἡ ἴδια ἡ συντομία ἔχει δικά της πλεονεκτήματα, ὅπως γίνεται φανερὸ καὶ ἀπὸ τὶς συλλογὲς πατερικῶν ἀποφθεγμάτων. Ὅμως ἐκεῖνα διακρίνονται γιὰ τὴν φυσική τους ἀκεραιότητα ἐνῶ τὰ ἐδῶ ἀποσπῶνται, ὁπότε εἶμαι ὑπεύθυνος ὄχι μόνο γιὰ τὴν ποιότητα τῆς μετάφρασης καὶ τῶν σχολίων ἀλλὰ ἐπίσης γιὰ τὴν ἀκεραιότητα καὶ λειτουργικότητα τῆς νέας μορφῆς τους ὡς ἀποσπασμάτων.

Ἐλπίζω καὶ ἡ ἀνθολογία αὐτὴ νὰ συμβάλει στὴν μεγαλύτερη δυνατὴ οἰκειοποίηση ἀπὸ τὴν γλῶσσα μας τοῦ Μάιστερ Ἔκκαρτ, μιᾶς προσωπικότητας τόσο σημαντικῆς ὅσο εἶναι οἱ κορυφαῖες μορφὲς τῆς ‘κλασικῆς’ Ὀρθοδοξίας.